مرد بارانی

بخش اول مطلب مربوط به این موضوع رو قبلا در این لینک خدمت بارانی های عزیز عرض کرده بودم. حالا بخش پایانی این بحث رو بخونید که انشاالله شرِش از سر هممون کنده بشه …!!!

تضاد فرهنگی یا چگونه همرنگ جماعت شویم - بخش پایانی

اکثرا بخاطر شرایط کاری ای که دارم و هم بخاطر روحیات شخصیم بیشتر وقتها توی خونه هستم و به کارام می رسم. این بار هم مثل دفعات گذشته مشغول رتق و فتق امورات بودم و سخت سرگرم…

که ناگهان تلفن عزیز سر و صدا کردن. جواب دادم … پشت خط کسی نبود جز جناب پسر عمه ی گرام ! هر زمان صدای پسرعمه جان گرام رو از پشت سیم مسی می شنیدم بطور قطع به یقین مطمئن می شدم که در زمینه ی رایانه و متعلقات مربوط به اون مشکلی پیدا کرده و ازم میخواد که راهنماییش کنم. چون به غیر از این در هیچ شرایطی با بنده تماس نمی گرفت که نمی گرفت ! این بار هم بر حسب اتفاق هدسم درست بود و آقای گرام از بنده تقاضای کمک داشتن. چون این قضیه برام عادی بود قبول کردم و شاد و سرخوش بسوی منزل آقای گرام حرکت کردم (آقای گرام از این پس اسم مستعار پسرعمه ی بنده می باشد !!!) . لازم به ذکر هست که آقای گرام دوم دبیرستان تحصیل می کنند.

به خونشون رسیدم. زنگ آیفون تصویریشون رو به صدا در آوردم. در باز شد و رفتم تو. مثل همیشه استقبال گرمی از من شد ! با آقای گرام به اتاقش رسیدیم. داخل که رفتم چشمام که بابا غوری بود ، باباغوری تر شد !!! البته از آقای گرام بیشتر از این هم انتظار نمی رفت ولی چیزی که روی دیوارهای اتاقش دیدم باعث شد کاملا متوجه بشم و درک کنم که دیگه ما در بین نسل سومی ها و نسل های بعدی چیزی به نام فرهنگ نداریم ! چیزی به نام هنر هم نداریم ! یعنی با وضعی که الان داره پیش می ره این اتفاق اصلا و ابدا بعید نیست…!
خلاصه می کنم. اگه بخوام یه توصیفی از قدیم های اتاق آقای گرام بکنم باید بگم در گذشته تو اتاق آقای گرام و روی دیوارهاش پوستر دوستهای عزیزی (!) چون جناب آقای رونالدینیو و تیئری آنری و همینطور تصویری از عکس دسته جمعی بازیکنان تیم آرسنال به چشم می خورد. اصولا رو دیوار هرکس میشه علاقه هاش ، آرزوهاش و البته الگوهاش رو دید…اینطور عکس های به اصطلاح فوتبالی روی دیوار آقای گرام که خودش اهل فوتبال بود اصلا چیز عجیبی نبود. اما این دفعه وضع فرق می کرد. این بار کنار همین عکس های فوتبالی پوسترهای جدیدی اضافه شده بودن که ترسیدم ازشون !   ترسیدم از آیندش ! ترسیدم از آینده ی این بچه که قراره الگوهای فرهنگی و رفتاریش نه رونالدینیو و آنری ، که ساسی مانکن و حسین مخته و دار و دستش تشکیل بدن !
بله ! دوست عزیزمون ساسی مانکن و برادر ارجمندمون آقای حسین مخته به همراه تصویر یه غول بی شاخ و دم که بعدا فهمیدم کشتی گیر هستن البته از نوع کج ش دیوارهای اتاق آقای گرام رو زینت بخشیده بودند… این دوستان عزیز با اون قیافه های ” گلاب به روتون” قرار بود الگوی رفتاری آقای گرام باشن یا اصلا حتی الگوی کاری…!!!
اصولا اینکه آقای گرام یا آقایون گرام دیگه تو این سن و سال به یک سری افرادِ  “اینجوری !” ، علاقه نشون بدن اگر بصورت مقطعی باشه شاید اونقدرها هم خطرناک نباشه و قابل پیشگیری باشه . اما مشکل جای دیگست…! مشکل اینجاست که دو فردای دیگه آقای گرام تشریف میبرن خواستگاری جلوی خانواده ی عروس آواز “ژینا گل من ، گل خوشگل من…” سر بدند !!! مشکل تاثیر بلند مدت این الگو های نادرست روی افراد هست که الان می بینم واقعا تاثیرشو گذاشته. اونقدر که کنار خیابونها ، دستفروش ها دارن پوستر برادر “متین دو حنجره” رو  اون هم در زوایای مختلف(!) به جوونای از دنیا بی خبر می فروشن و خیلی راحت واسشون فرهنگ سازی می کنن ! ( بهنره بگم فرهنگ نادرست سازی می کنند !!!)
حالا اگه  یه بنده خدایی دلش بخواد به دیوار اتاقش تصویر حسین علیزاده بچسبونه باید کل شهر رو زیر و رو کنه ، هیچی به هیچی ، آخرشم بهش بگن برو فردا بیا !!! یا اصلا خودم خاطرم هست در زمان طفولیت برای تهیه ی پوستر محمد اصفهانی که اون موقع علاقه ای بسیاری بهش داشتم کل شهر رو زیر پا گذاشتم تا بالاخره تو بساط یه دستفروش پیداش کردم و خریدمش ( البته چشمتون روز بد نبیته ، تو همون سالها نقاش اومده بود خونمون رو رنگ آمیزی کنه ، چشم من رو دور دید ، عکس محمد اصفهانی رو از پشت در اتاقم پاره کرد و من باز حسرت به دل موندم…!).
خلاصه امیدوارم خداوند بی فرهنگی رو از جامعه ی ما پاک کنه ، که تا فرهنگ سالمی نداشته باشیم ، تا هنرمون متعالی نباشه ؛ قطعا زندگی سالمی هم نداریم و تلاشهامون پوچ و بی فایدست. از خدا میخوام کشورمون رو فرهنگ مدار کنه تا دو فردای دیگه پلیس های آیندمون وقتی مجرم می بینن خدای نکرده یهو بلند آواز نخونند که : ” دستاااا بالاااا ، همه میخونیم اینجاااا هووو هووو !!!!! ”

پایان

۵ Responses to “تضاد فرهنگی یا چگونه همرنگ جماعت شویم – بخش پایانی”