و او هم رفت …

رفت تا قدر نرفتگان را بدانیم

رفت تا …

قدر قطره اشکی که سرازیر می شود ،

 قدر بغضی که شکسته می شود…

 قدر نگاهی که ماتم زده می شود  را بدانیم.

که مقدس است شبنمی که تر می کند گونه را

که صادق ترین است ،

که می شود در پس آن ،

هزاران خاطره دید

رفت که قدر باقی را بدانیم ،

 قدر خودمان را …

خداحافظ!

پ.ن : وقتی بلاهای آسمانی پشت سر هم نازل می شوند … با شکایت هم کاری بر نمی آید ! باید تنها شکر کرد …

 شکر !

پ.ن:  گاهی همه چیز آنطور که فکر می کنی پیش نمی رود ! چقدر جالب است گردن درد … وفتی دوباره بر می گردد !!!

پ.ن :  اصل مهم :  حتی تصور اینکه زندگی شیرین باشد هم خیلی خنده دار است …پس بهتر است به تلخی زندگی بخندی !

پ.ن : من می خواهم کنار بگذارم ، خودم را ، کارم را ، علاقه ام را … دیگر خسته شدم …

همین…!

شاید مـــاه نصیبت شود

ببخــش!

در خلوت من  که

سهمی از سـتاره ها هم  نبردی …

.

.

.

مرد بارانی

اینجا وبلاگ مرد بارانیست …

اینجانب ،  محمد ماهر ، مدتی غیبت داشتم . نه فقط از وبلاگم ، بلکه از دنیا ! در این بین نمیدونم چطور و چرا فرد یا عده ای سایت و وبلاگ بنده رو به طرز ناجوری  مورد لطف و عنایت خودشون قرار دادن . اگه وبلاگم اونقد بازدید داشته باشه که  شما حداقل هفته ای یک بار بهش سر بزنید ، حتما با مشکل ورود به سایت مواجه شدین . با پیگیری هایی که انجام دادم متوجه شدم سایت شخصی بنده و وبلاگم مورد هجوم هکر یا هکرهایی قرار گرفته !!! تا جایی که به عمر و عقل بنده قد میده ، تا پیش از این معمولا سایت کاردرست ها و آدم حسابی های جهان همیشه مورد توجه بوده  و همه واسه هک و نفوذ به اطلاعاتش با هم کشتی می گیرن اونم از نوع کجش ، نه سایت بنده ی حقیر کچل خرفتی مثل من !!! ( عمق تواضع و  نجابت منو اینجا احساس کنید ) که سالی به دوازده ماه چهارتا دونه بازدید بیشترنداره  ، اونم معلوم نیست که شاید بازدیدای خودم باشه که هی میام سر می زنم اینجا والا !!!
خلاصه هر چی که بود گذشته ظاهرا ! و البته باید یه تشکری هم بکنم از شرکتی که خدمات این سایتو می گیرم ، چون تشخیص اونها باعث کنترل و “زنده موندن” سایت شد.

به هر حال … بگذریم

وبسایت   www.frespiration.com یه وبسایت خارجکیه که در حوزه ی تخصصی گرافیک فعالیت می کنه . این سایت ماهانه یک شماره مجله اینترنتی منتشر می کنه که به طور تخصصی به بررسی یک مبحث در هنر گرافیک می پردازه . در آخرین شماره ی این مجله شاخه ای از گرافیک با عنوان “ست اداری” مورد بررسی قرار گرفته . با ده هنرمند که در این زمینه فعالیت هایی داشتند گفتگوهایی شده و بخشی از آثارشون رو به نمایش گذاشته. “وا مصیــبتـا !!!” که در بین این ده نفر اسم شخصی به نام محمد ماهر به چشم می خوره !!! ( به خدا من بی تقصیرم !!!) . و البته در این بین آثار یک ایرانی ( و البته گیلانی ) دیگری به چشم میخوره که یکی از دوستان خیلی خیلی خیلی  خوب من و از طراحانی هست که من به شخصه خیلی قبولش دارم و تو یه مجله جاش نمیشه واقعا ! و البته منو اون هم تو یه مجله جامون نمیشه … کار این استاد کجا کار من کجا …!
حالا به هر حال ! اگه خواستید این نشریه رو دانلود کنید می تونید اینجا کلیک کنید .البته از اونجایی که شما هم مث من از اینترنت نفتی استفاده می کنید ، شاید حال نداشته باشید ۳۰ مگابایت دانلود کنید . بخشی که مربوط منه رو با حجم کم میتونید از این پایین ببینید:

پ.ن : دم امتحاناس اینروزا ، شلوغه سرم … بر خواهم گشت !

بارانی باشید

عاشق این فیلمم ! فکر نمی کنم کسی باشه که هنوز این فیلو ندیده باشه ! ولی واقعا اگه ندیدین از دستش ندید ! ببینید چقد این فیلم روم تاثیر گذاشته که بعد از حدودا ۳۰بار دیدنش و وقتی که تقریبا دو سال از آخرین باری که دیدمش می گذره بازم دوسش دارم و واسش مطلب می نویسم اینجا !

تعلیقی که این فیلم داشتو هیچ تو هیچ فیلمه دیگه ای ندیدم ! یعنی چطور بگم ، در یک کلمه عاشقشم ! به جان خودم …!

با زبون خوش این فیلمو برید ببینید تا خشونت به خرج ندادم ! منم آخر هفته مجددا می بینمش !  عنوان لاتینش اینه : The Others

همین !

بارانی باشید

امروز به یکی از نزدیکترین هام حرفی زدم که کاملا ناشی از عدم مزه مزه کردن عبارات ، عدم تسلط بر اعصاب ، عدم درک طرف مقابل  و به اصطلاح ناشی از جوونی کردن شدید بنده بود !

دقیقا پس از اینکه اون جمله ی کذایی از دهن من خارج شد ( که کاش نمیشد !!!) از حرفم پشیمون شدم و دقیقا با توجه به همون قضیه ی جوونی کردن ، قیافه ی حق به جانب گرفتم و انگار نه انگار که طرف مقابلم چیزی جز کمک کردن به من در نظرش نبوده …

همین اتفاق کوچک کافی بود تا امروز و حتی شاید چند روز آینده ی من در حالت دپرسینگ سپری بشه . و من ، به جای اینکه برم و از طرف عذرخواهی کنم ، با اینکه می دونم از حرفم ناراحت شده ، اومدم اینجا و دارم برای شما اعتراف می کنم …! البته این اعتراف برای خودمه ، برای اینکه اینجا ثبتش کنم و همیشه یادم باشه که قبل از زدن هر حرفی عواقبش  رو بسنجم .

خدایا منو ببخش خواهشن ! البته میدونم اونقد مسائل بزرگتر واسه بخشیدن از طرف تو دارم که این توش به حساب نمیاد ! نمیدونم هر جور راحتی ، میتونی به ترتیب و بر اساس میزان “افتضاحیت” کارام  ، بخشش رو لحاظ بفرمایی. اگه بتونی لطف کنی و هر کدومو که بخشیدی یک اطلاع هم بدی که دیگه خیلی ممنون میشم که از عذاب وجدان مربوط به اون اشتباه هم خلاصم کنی. ببخشید دخالت کردماااا ، صرفا خواستم پیشنهادی داده باشم …!!! هر طور خودت راحتی …

]]> http://mohammad-maher.ir/blog/?feed=rss2&p=329 6 http://mohammad-maher.ir/blog/?p=319 http://mohammad-maher.ir/blog/?p=319#comments Mon, 12 Apr 2010 00:36:02 +0000 مرد بارانی http://mohammad-maher.ir/blog/?p=319

اگر توجه کرده باشید در سیر وبلاگ نویسی اینجانب تغییرات زیادی اتفاق افتاد . به طوری که این اواخر بیشتر شخصی تر می نویسم تا عام تر ! و این شاید به نوعی چیزی بوده که همیشه دنبالش بودم. یعنی فضایی برای بیان شخصی ترینهای زندگیم… اما خوب گاهی علاقم به بعضی موضوعات باعث می شه که بخوام در موردش بنویسم ! یکی از اونها همین سریال های نوروزی امساله . یعنی جدال بین سه کارگردان : سیروس مقدم ، سعید آقاخانی و مسعود ده نمکی !

اما اینبار میخوام فقط در مورد یک سریال حرف بزنم  ” دارا و ندار” !

آقای ده نمکی ! من نه مشهور هستم که نظرم باعث بشه مثل رضا رشید پور بهم تهمت حاشیه سازی و تخریب افکار عمومی بزنید . و نه صاحب نظر ! که صرفا از دید یه بیننده ی کاملا معمولی تنها نظراتم رو در مورد اثری که خالقش شما بودین بیان می کنم !

آقای ده نمکی ! من طرف صحبتم با شماست ! چون می دونم شما هم مثل بعضی از دست اندرکاران سریالهایی که من قبلا در موردشون نقد نوشتم ، مطلب من رو می خونید ! البته این یکی از ویژگی های خوب شماست …!!! نه پر بازدید بودن وبلاگ من !

وقتی اخراجی های یک ساخته شد ، من به سینما نرفتم …

چون از کمدی های اون زمان دل خوشی نداشتم . یه سری کمدی پوچ و بی مفهوم که صرفا قصدش خندادن به واسطه ی بازیگران بود که البته در این راستا هم موفق نبودند . اخراجی ها رو ندیدم تا اینکه شنیدم رکورد فروش تاریخ سینمای ایران رو شکسته و … لازم دیدم که حتما ببینمش ! از سابقه فعالیت های شما اطلاعات نسبی داشتم و می دونستم قطعا تو کاراتون حرفی برای گفتن خواهید داشت .

فیلم رو دیدم ، راستش را می گویم ، به عنوان یه بیننده ی عام ، بله گاهی هم خندیدم ! اما انتظاری که از پر فروش ترین فیلم تاریخ سینمای ایران داشتم این نبود آقای ده نمکی … فیلمنامه تان منسجم نبود ، قبول کنید ! همه جا گفتید که من از احادیث و آیه های قرآن کریم در کارهایم استفاده کرده ام . منکر این حقیقت نمی شوم ، اما آیا صرفا پرداخت مستقیم به این مسائل می شود فیلمنامه منسجم ؟! بدون حتی کمی تلاش در ایجاد انسجام و پختگی کار ؟! آقای ده نمکی ، چرا کارهایتان اینقدر پرداخت مستقیم و عریان دارد ؟ البته این اصولا بد نیست ، بد این است  که در این نوع برخورد با مخاطب ، فیلم و فیلمنامه دچار صنعیت نشود ! بله آقای ده نمکی شما در فیلمهایتان حرف های زیادی گفتید ! حرف هایی که بارها در گفتگوهایتان رویش تاکید کرده اید که صرفا یک فیلم “خنده دار” نساخته اید و کلی حرف زده اید !
اما آقای ده نمکی …این حرفهایتان روی من تاثیر نداشت …! نمی دانم مشکل از من است یا فیلمهای شما ! اما این حرف هایتان برای من صرفا حرف بود و بس … مثل نصیحت های تکراری … مشق شب ! یدون هیچ تلاشی در تاثیر گذاری روی مخاطب ! امیدوارم این مشکل از من باشد نه فیلم های شما ، شاید من گوشم به این حرف ها پر باشد  و از نظر احساسی سنگدل باشم ! اما اگر اینطور بود من در انتهای اخراجی های ۲ ، وقتی همه فریاد ای ایران سر داده بودند اشک در چشمانم حلقه نمی زد ! من فقط یک مخاطب عام هستم ! لطفا حرفم هایم را گوش کنید …!

آقای ده نمکی ! دارا و ندار را دیدم …به عنوان یک مخاطب عام (!) می گویم ! مشکل داشت …!!!

دلم سوخت برای آن همه بازیگری که می شد با نصفشان یک سریال با کیفیت مطلوب ساخت ! اما اینجا شما کارگردانید … من صرفا یک مخاطب عام هستم !

آقای ده نمکی … دوست دارم نظرم را در مورد فیلمنامه تنها سریالتان بگویم ! لطفا گوش کنید …کاملا عامیانه حرف می زنم !

از اسم سریالتان مشخص است که هدفتان نمایش دارا ها و ندار هاست ! اما …من متوجه نشدم اینها چه جور دارا هایی بودند که برای خرید یک وانت هم اینقدر مشکل مالی داشتند ؟ چه جور داراهایی بودند که ورشکسته بودند ؟ آیا ورشکستگان هم جزئی از دارا ها محسوب می شوند ؟!!! نه ! به نظرم اینها هم ندار بودند ! فقط ظاهرشان را رنگ دارایی زده بودند …!

“تیمور” نقشی نبود که به فتحعلی اویسی بخورد. اویسی نشان داده در نقش های چند لایه آنچنان خوب ظاهر نمی شود ! اما اینجا مشکل تنها از آقای اویسی نبود ، مشکل از فیلمنامه بود ! من به عنوان یک مخاطب عام فکر می کنم اصولا وقتی این تحول شخصیت تیمور معنی پیدا می کند که  او را یک آدم بد (!) به تصویر کشیده باشید و مردم او را به عنوان یک آدم بده درک کنند ! اما متاسفانه در این قسمت سهل انگاری شد . تیمور آنقدر که همسایه ها ازش بد می گفتند و روی دیوارشان مرگ بر تیمور نوشته بودند بد نبود ! لااقل اگر هم که بود من نفهمیدم!!!

اصلا تیمور را بیخیال آقای ده نمکی !!!

دارا هایتان هیچ ! ندارهایتان چرا اینطوری بودند ؟! چرا اینقد توهین به لهجه ها ؟! چرا ؟! چرا اینقدر تکرار نقش های تکراری ؟! چرا ؟! آقای ده نمکی به خدا من منتقد سینما نیستم ، من فقط یک بیننده عام هستم ! من اینطور از سریال شما برداشت کردم که شما بخاطر جذب مخاطب دست به هر کاری زده اید ! از به کار بردن شوخی های مبتذل آنچنانی ، تا تکرار شخصیتهای سریال های گذشته و حتی توهین به لهجه ها !

آقای ده نمکی چرا همه ی شخصیت هایتان باید همه چیز را به زبان بیاورند؟!!! ندارها هر چقدر هم که ندار باشند ، صورتشان را با سیلی سرخ نگه می دارند ! چرا وقتی می بینند تیمور کمپوت میخورد همه باید به نوعی این ندار بودنشان را بصورت کلامی به بیننده ابراز کنند ؟!!! ما که می دانستیم اینها ندارند ! آیا صرفا یک بازی غیر کلامی تاثیرگذار تر نبود ؟!! تا اینکه همه چیز اینگونه کلامی بیان شود ؟!!!

شما ندارها را دور از جان کم عقل فرض کرده اید ؟! که تیمور را به این راحتی در خانه هایشان جای می دهند و به دعاهایش ایمان می آورند و چیزی نمانده امام زاده خطابش کنند !!! اینها شاید ندار باشند ولی … کم عقل ؟!!! شما با انتخاب اسم سریال به عنوان ” دارا و ندار” قصدتان قطعا به تصویر کشیدن این دو گروه بوده . اما واقعا داراها و ندارهای ما اینگونه هستند ؟! اینها نماینده ی داراها و نداهای ما هستند ؟!!! به خدا ما ندارها را خیلی خوب می شناسیم ! نزدیک خودمانند ! اصلا هم عجیب غریب نیستند !!!

آقای ده نمکی ، این تظاهر به فراموشی “تیمور خان” در اول سریال ، من مخاطب را همراه کرد تا ببینم در انتها این قضیه چگونه پیش ندار ها لو می رود و دوست داشتم عکس العمل هر کدامشان را به عینه ببینم ! اصلا سریال را برای همین تا به آخر دنبال کردم اما … شما با یک موزیک در بکگراند و کف زدن داراها و ندارها پایان سریال را نیمه کاره و “ختم به خیر” رها کردید و رفتید سراغ ساخت اخراجی های ۳ !!!

آقای ده نمکی ! اینها صرفا نظرات شخصی من بود ، نظرات شخصی یک مخاطب عام !!! امیدوارم ناراحت نشوید … باور بفرمایید منظور خاصی نداشتم …

اما کاش با “دعا کردن” دیگر شوخی نمی کردید ! یعنی واقعا صدا و سیما به کسی دیگر غیر از شما اجازه ی این همه خروج از خط قرمزها را می داد؟!!! بعید می دانم ! البته از دید شما این بازی با خط قرمز است نه چیز دیگر…! باشد ، شما درست می گویید …

کاش فیلمنامه را برای بار سوم به دست خودتان بازنویسی نمی کردید … کاش ….

آقای ده نمکی ! بدانید اگر حرفی زدم دوست داشتم در کارتان موفق شوید ! وگرنه یک مخاطب عام از هنرمندان کشورش چه انتظار دیگری می تواند داشته باشد جز این که با خلق اثری قابل تامل او را سرگرم و راضی نگه دارد…

برایتان از صمیم قلب آرزوی موفقیت در کارهای پیش رو دارم .

مرد بارانی

بــرای مشاهده  با سایز بــزرگ کلیک کنید

پ.ن : این کارت تبریکیست به مناسبت تبریک عید ! هرکی به من نزدیکه و به نوعی به من دسترسی داره  و  از این کار ناچیز خوشش میاد ، میتونه بیاد که بهش بدم !

پ.ن : ایام نوروز اصولا برای من فرصت خوبیه که خودمو از لحاظ روحی و هنری ارضا کنم و به نوعی تجدید قوا برای سال جدید. اگر شما هم مثل بنده هستین بهتون چندتا آلبوم موسیقی پیشنهاد می کنم که در بین این آشفته بازار موسیقی مجموعه های قابل قبولی هستند.

“شب میلاد” امید سلطانی ، “یک اتفاق خوب” سعید مدرس ، “شانس” فرزاد فرزین . و از بین مجموعه های سنتی هم “آب ، نان ، آواز” همایون شجریان احتمالا می تونن شما رو تا پایان عید شارژ کنن !

پ.ن : از بین فیلمهای سینمایی ، البته اگر مجالی یافتید ! فیلمهای اسکاری امسال رو پیشنهاد می کنم ، “آواتار” و “قفسه درد” . و همینطور “منطقه ۹″ که البته این یکی به لطف سیمای جمهوری اسلامی ایران ، دوبله شده و در ایام نوروز پخش می شه…!

بارانی باشید…

]]> http://mohammad-maher.ir/blog/?feed=rss2&p=308 3 http://mohammad-maher.ir/blog/?p=301 http://mohammad-maher.ir/blog/?p=301#comments Sat, 20 Mar 2010 23:11:22 +0000 مرد بارانی http://mohammad-maher.ir/blog/?p=301 دوستان عزیز ،

سال ۱۳۸۹ انشاالله اونقدر ویژگی های مثبت داشته باشه که به عنوان بهترین سال تو زندگیتون ، مثل یه ستاره ی درخشان تو آسمونتون و مثل یه فانوس روشن ، راهنمای راهتون بشه …

برای همه ی مردم مخصوصا اونهایی که الان دارن منو میخونن آرزوی سلامتی ، صداقت ، عدالت و اتحاد دارم. و شاید بهترین آرزوی ممکن اینه که بگم ، امیدوارم سال جدید ، بارانی ترین سال زندگیمون باشه … پر از لطافت ، پر از پاکی ، پر از … احساسات رمانتیک !!!

دوست هم باشیم ….

بنده همینجا به عنوان عضو کوچکی از انجمن بارانی ها ، به طرز بسیار شدیدی عید نوروز رو از ته ته ته قلبم بهتون شادباش می گم …

می دونم از آخرین پستم توی بلاگ خیلی می گذره! گاهی وقتا آدم اونقد درگیر کار می شه که فکرش از خیلی چیزها دور میشه. وقت و کار و مدیریت بین این دواز مهمترین مسائل زندگی هستن که متاسفانه من خیلی وقتا توی کنترلشون کم میارم. البته همونطور که می دونید هر شغلی تو یه محدوده ی زمانی خاص از سال  رونق بیشتری داره و زمانی هم ممکنه به قول معروف کــساد باشه و کار ما هم از این قضیه دور نیست. البته این در اصل باید مایه ی خوشحالی من باشه ولی واقعا باید بگم متاسفانه! چون به شدت زیر بار این همه درگیری و زحمت دیگه دارم کم میارم. و دارم به شدت واسه عید روزشماری می کنم! مثل یه زندونی که روی دیوار زندون با قاشق روزها رو یکی یکی خط می زنه تا زودتر وقت آزادیش برسه و از بند خلاص بشه…! اما…همیشه روزشماری کردن باعث میشه که روزهای باقی مونده خیلی دیر بگذره و این یعنی به نوعی ضد حال!

صبح جمعه بود که من برای یه قرار کاری از خواب بیدار شدم و چون این قراره خیلی خیلی کاری بود ، لباس خوشگلامو پوشیدمو از خونه زدم بیرون. به محل قرار رسیدم ، با طرف صحبت کردم . قرارمون تموم شد و وقتی سرخوش (!) مشغول برگشتن به منزل بودم ، بین راه ، کنار خیابون یه پسر بچه ، از اینایی که قرآن های جیبی میفروشن ، دیدم. اعتنایی نکردم و مثل همیشه داشتم از کنارش می گذشتم که یهو اومد طرفم و گفت عمو قرآن نمی خری ؟!

گفتم نه ! گفت عمو ، توروخدا یه قرآن بخر! گفتم نه عزیزم ، نمیخوام !

همینجور پا به پای من میومد و اینا رو می گفت . وقتی فهمید من قرآن بخر نیستم ، گفت : پس عمو توروخدا یه عیدی بهم بده . به قیافش نگاه کردم . دلم براش سوخت . چرا یه پسر بچه با این سن و سال و اینه قیافه ی معصوم ، اینجوری….

دستمو کردم تو جیبم که یه چیزی بهش بدم . اما دستم توی هر جیبی می رفت خالی بر می گشت!من لباس تازه هامو پوشیده بودم و …یه قرون پولم نداشتم. و پسر بیچاره که فکر می کرد الان چیزی بهش می رسه ، هی به دست من نگاه می کرد که در حال گردش بود و از همه ی جیب ها خالی بیرون میومد…! اونجا دلم واقعا سوخت… بهش گفتم ندارم! گفت : عمو ، توروخدا ! یه عیدی بده ! عمو من محصلم..    من اما هیچی نداشتم! یاد اونایی افتادم که به این بچه ها به دروغ می گن که ندارم ! این “ندارم” گفتن  ، اینبار گفتنش واسه من از گفتن هر حرف دیگه ای سخت تر بود. اون بچه هم از بس منتظر موند و ازم چیزی ندید رفت . توی راه یاد پارسال افتادم…وقتی توی وبلاگم نوشتم کاش این آخر سالی دست کوچترها رو بگیریم … دست اونایی رو که وقتی داریم از کنارشون رد می شیم به دستامون نگاه می کنن!

اما اینبار ، این من بودم که تو یک سال ، واقعا تغییر رو تو خودم حس می کردم. این من نبودم! این من نیستم !

دیوز صبح ، وقتی داشتم میرفتم سر کار و ، دیرم هم شده بود . با سرعت از خیابون رد می شدم …روبروی من توی پیاده رو ، یه پیرمرد مسن دوتا نایلون خرید کرده بود تو هر دستش یه نایلون داشت . براش سنگین بود …نایلون ها رو ول نکرد ولی…یهو پاش خم شد…خودشو کنترل کرد ولی ، در ادامه ی راهش بغض رو تو چشاش می دیدم…

کاش یکی بود ، دستش رو می گرفت …

کاش من میبودم…

خلاصه اینکه خداوند بزرگ  این آخر سالی یحتمل دلش خواست مقادیری حال ما رو بگیره و یه چیزایی رو بهم گوشزد کنه. اما کاش این چیزا هیچ وقت یادم نره …!

پ.ن : جان هر کسی دوست دارین ، تو رو خدااا ! منو ببخشید ، اگه به وبلاگتون سر نمی زنم . میام جبران می کنم . به خدا این روزا سرم شلوغه . البته از نظر کاری سرم شلوغه وگرنه …. می دونید که من کچــلم !!!

بــارانــی باشـید